Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
NL
Italiano
IT
English
UK
Deutsch
D


Een Italiaan in Amsterdam

 

vakantiehuis italie

 

Inhoudsopgave

Meer lezen?
Koop ons boek!

italie boek

Een scharrelzwijn

Het was zijn glimlach die hem verried, een glimlach die pas na lang aandringen van onze kant heel even om zijn mond speelde. In een fractie van een seconde had de jongeman die ons bediende zijn gezicht weer in de plooi maar het was al te laat: we hadden zijn lachje gezien en we wisten genoeg. We hadden het bij het rechte eind!

Op advies van de gastvrouw van de B&B waar we logeerden, waren we gaan eten bij de Italiaan "om de hoek" want daar werd volgens haar nog écht Italiaans eten geserveerd, bereid door een echt Italiaanse familie en niet door Egyptenaren, Tunesiërs of andere nep-Italianen. Nu kunnen wij als inwoners van Italië het hele jaar door authentiek Italiaans eten (sterker nog, buiten de deur is er niets anders te krijgen), maar we willen telkens als we in Nederland zijn toch wel even testen hoe "de Italiaan" het hier doet. Even weer snuiven aan ons buitenlandse "thuis", ja, lekker!

De aankleding van het restaurant zag er Italiaans uit, met veel rood, wit, groen, foto's van Italië aan de muur en overal chiantiflessen. Maar dat zei nog niet veel want een Italiaans sfeertje creëren kan iedereen. Een grotere valkuil vormt de Italiaanse taal want een spelfout is gauw gemaakt. Zo noemde het "Italiaanse" restaurant dat jarenlang op het Rembrandtsplein te vinden was zich stug "Pinoccio", wat een Italiaan uit spreekt als 'pienotsjo' in plaats van 'pinokkio'. Maar gelukkig, in het ons  aanbevolen etablissement leek de menukaart warempel door een Italiaan gespeld te zijn. Ook hingen er nog bordjes met correct geschreven specialiteiten aan de muur en daartussen trof ons het woord cinghiale. Everzwijn, wanneer kon je dat nou krijgen in een restaurant, Italiaans of niet? Zelfs in het gebied waar wij wonen is dat een bijzonderheid, hoewel je er bij wijze van spreken over de everzwijntjes struikelt. Hun sporen zien we regelmatig op de paden in de wijngaarden en zelfs in onze eigen tuin hebben we wel eens hoefafdrukken ontdekt. In de late zomer knabbelen deze beesten bovendien graag aan laaghangende druiventrossen! Toch staat cinghiale niet vaak op het menu, want het heeft een typische smaak en vergt een speciale bereidingskunst om het echt lekker te maken. En nu opeens cinghiale in een Italiaans restaurant in Amsterdam. Dat moesten we natuurlijk proberen!

Het werd een teleurstelling. Want wat er op ons bord verscheen, leek niet op het vlees van dit wilde beest. De structuur was heel anders en de smaak idem dito. We concludeerden dat dit wel een heel tam everzwijn moest zijn geweest, een scharrelzwijn. Dit was geen wildschotel, dit was een doodgewone varkenshaas! Nadat we ons bordje heel beleefd leeggepeuzeld hadden, confronteerden we de bediening met onze conclusie. Deze ontkende in alle toonaarden maar wij hielden voet bij stuk en hielden hem voor dat we in Italië woonden en heus wel wisten hoe carne di cinghiale eruitzag. Daarop flitste even die glimlach over zijn gezicht. Heel even maar. De glimlach die hem verried.

 

everzwijn

 

pinoccio restaurant

Pinotsjo!

varkenshaas

Varkenshaas