Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
NL
Italiano
IT
English
UK
Deutsch
D


De eerste bezichtiging

 

vakantiehuis italie

 

Inhoudsopgave

Meer lezen?
Koop ons boek!

italie boek

(19 okt 2007)

Vanochtend i postumi della sbornia, met alleen een wandelingetje langs de Ticino, in de zon. Heerlijk! Het blijft hier toch echt godvergeten mooi weer, ook al is de temperatuur nu wat lager.

We gingen vandaag (alweer) huizen kijken. Dit keer was het een vluggertje: een paar dagen geleden een annuncio gezien met twee niet al te dure huizen die toch wel geschikt leken voor een vakantiehuis. Heb dus direct op internet gekeken en gemailed met de makelaar. De volgende ochtend belde deze naar ons huis, maar ik (Stef) was naar college en Nico probeerde hem met veel armgezwaai duidelijk te maken wat we zochten. Maar gebarentaal werkt niet via de telefoon ... Vervolgens kreeg ik geheel onvoorbereid deze man aan de lijn, toen ik na het college mijn mobieltje weer inschakelde. Vrolijk begon ik met Hoi piepeloi of zoiets, denkend mijn ega aan de lijn te hebben. Nee dus. Maar goed, na de verwarring opgelost te hebben kwamen we al snel tot een afspraak voor vanmiddag.

De makelaar was er een van het gladdere type en hij had natuurlijk dé twee huizen van heel Oltrepò, nergens anders was het zo goed en goedkoop etc etc. Luisteren deed hij ook niet echt, want het drong maar niet tot hem door dat we zo'n groot huis met ons tweeën wilden, hoe vaak ik hem ook vertelde dat we wilden verhuren als vakantiehuis. "Verhuren? dan moet je bij mij zijn hoor, dan regel ik dat wel voor jullie!" Jaja. Tijdens het wegrijden bleek de makelaar ook een snelle jongen, want hij reed zo snel weg dat Nico in de volg-Punto in paniek gas gaf terwijl Trees nog met een voet buiten de auto stond. De voet werd bijna verpletterd.

Het eerste huis bestond uit drie onafhankelijke appartementen, waarvan er één nog wel wat onderhoud behoefde, maar de andere twee direct bewoonbaar waren.  Op zich heel geschikt, zeker voor een prijs van 200.000 euro, maar toch ontbrak er iets. Het uitzicht bijvoorbeeld: op strategische plekken stond er net bebouwing voor, zoals het hele huis een wat ingebouwde indruk maakte. Verder was er alleen een kleine voortuin en daar neemt deze bloemenliefhebber natuurlijk geen genoegen mee! Ik wil er toch niet op achteruitgaan! Tijdens de rit naar huis twee had ik al voor mezelf uitgemaakt dat dit het niet zou worden.

Het tweede huis lag in Montecalvo Versiggia , zo'n dertig km van Pavia, op 240 meter hoogte in de heuvels, midden tussen wijngaarden. In de advertentie zag het er wat afgebladderd uit  en de makelaar probeerde mij er al op voor te bereiden tijdens de rit door te beloven dat de eigenaar het huis nog zou schilderen in de kleur die we maar wilden. Ook zou hij de verwilderde tuin, 2500 m2, geheel onkruidvrij opleveren. Later bleken die beloften iets minder hard, hij zou zich daarvoor "inspannen". Hetzelfde gold voor de riolering, die aan de gemeentelijke poepbuis verbonden zou zijn. Later lag het iets minder duidelijk.

Maar inmiddels zijn dat details, want het huis blijkt een plaatje en van binnen nagenoeg nieuw.Het blijkt van een jong stel dat van plan was na hun a.s. trouwen er te gaan wonen, maar ruzie kreeg en uitelkaar is gegaan. Het huis is zeer ruim, onder het eigenlijke huis (begane grond) zit een "laboratorio", oorspronkelijk bedoeld als wasserij. Hier passen gemakkelijk twee appartementen in, indien nodig en met niet veel inspanning te realiseren. Dan volgt de eerste verdieping, via een opgang middels een buitentrap/bordes. Dit leek ons eerst ons eigen verblijf te kunnen worden met de ruime kamers, keuken en het fantastische uitzicht! Maar toen zagen we de tweede verdieping. Die was nog niet voorzien van keuken maar zeer ruim, met nog beter uitzicht en zeer licht.

In de tuin stond nog een "rustico", een nogal wanstaltig bouwwerk, dat eigenlijk meer in de weg staat dan nut heeft. Maar dat zijn details ... denken we in onze euforie. Op het dak liggen wat pannen scheef, maar dat vergt alleen wat rechtleggen ... of niet? Hier moet de geometra aan te pas komen!

Zou dit het huis kunnen worden?  Wat vindt Saar er eigenlijk van? Ja, waar is Saar eigenlijk? De paniek sloeg toe, want we konden haar niet meer vinden. Zat ze nog in huis? De deur weer open en alle kamers door, maar nee. Buiten in het hoge gras? Nee. Ach daar zat ze, in de auto achtergebleven toen we in de haast waren uitgestapt om het huis te bestormen. Ze keek beteuterd maar had geen kik gegeven.

We gingen nog even het dorp in, maar de plaatselijke bar was dicht. Dus naar een volgend dorp, waar de makelaar ons trakteerde, want hij voelde dat hij beet had. En daarin zou hij wel eens gelijk kunnen hebben ... zou het klavertje vier ons inderdaad geluk hebben gebracht? We blijven voorzichtig, dus op naar de geometra.

 

 

 

De eerste indruk

 

Makelaar Olita