Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
Vakantiehuis Italie Bed and Breakfast
NL
Italiano
IT
English
UK
Deutsch
D


È piccolo il mondo!

 

vakantiehuis italie

 

Inhoudsopgave

Meer lezen?
Koop ons boek!

italie boek

(21 september 2008)

Ik had het restaurant al de hele avond proberen te bereiken, zonder succes. ’s Avonds geen gehoor, zelfs om 8 uur niet: dan zijn ze vast gesloten, dacht ik dus. Het was überhaupt alleen in het weekend open en reserveren was verplicht, zo stond op de website van Azienda Agrituristica Bagarellum. Daar wilden we wel eens heen want, zo had de speur-padrone ontdekt op de Italiaanse versie van IENS.nl, de restaurant-recensie-site www.ilmangione.it, dit was een van de toprestaurants van de hele provincie, net zo goed als Vecchia Pavia Il Mulino bij Certosa di Pavia, maar veel minder duur. Bovendien lag het op loopafstand van huis, langs een wandelroute die de padrones wandelend al verschillende keren voor een groot deel hadden afgelegd.

Dit restaurant leek ons een typische “Geheimtipp” die we de gasten zouden kunnen aanbieden, want dit adres vond je nooit als je er niet op gewezen werd: langs een B-weg en dan nog in een (om zo te zeggen) doodlopend dorp. Als het nu ook nog zo lekker was als beloofd …

Maar ja, nu leek het dus niet bereikbaar want gesloten en dus ging ons zondagmiddag-lunch-idee niet door. Of wel? Om half tien werd er eindelijk opgenomen. Veel rumoer op de achtergrond, de tent zat kennelijk vol! Ja het kon toch hoor, morgen 13 uur. Saar mocht mee. Op welke naam? “Smulders” zei ik en begon meteen te spellen want de Italianen kunnen niks met deze naam: “Esse Emme Oe …” Ja laat maar, was het antwoord, het is al goed. Mooi geregeld!

En dat zei ik ook tegen Nico die pas ’s avonds laat terugkwam van een uitvoering met zijn nieuwe koor ... Met dat koor hadden ze in Milaan gezongen en waren daarna pizza gaan eten in Arena Po, in een gigantisch en luidruchtig restaurant en hij was laat thuis. En ik had dus mooi de lunch geregeld voor de volgende middag. Volgt u het nog?

Vanochtend om 12 uur gingen we op pad. De ochtendmist was opgetrokken en het was lekker weer, goed voor een uurtje lopen met een stevige klim om de 150 meter hoogteverschil te overbruggen. Het restaurant bleek in een schetig klein dorpje te liggen, niet toevallig Bagarello geheten, en we vonden het meteen.

Even bewonderden we buiten de omgeving en het uitzicht … en daar rennen twee mensen uit de keuken “Nico, Nico” roepend. "Wat doe jij hier?" was de vraag. Nou we komen eten. De eigenaars van het restaurant bleken leden van het nieuwe koor te zijn, en ik had gister gebeld op het moment dat zij op enkele meters van Nico vandaan aan tafel zaten, in de luidruchtige pizzatent. “Ja ik heb wel gemerkt dat zij een zakelijk telefoontje kreeg en dat het iets met twee buitenlanders was, maar wist ik veel dat ZIJ dat restaurant runden en dat JIJ dus aan de lijn was …” zo reageerde de zangpadrone verbaasd. Wat een mop!

Behalve deze verrassing kwamen alle verwachtingen verder uit: ongelooflijk lekker eten, alles bereid met eigen producten. Voor het eerst een risotto met truffels gegeten en daarbij de truffels echt geroken en geproefd. Geen hap smakeloos papier deze keer, maar echt een bijzondere smaaksensatie … en niet voor 90 euro per ons. Overheerlijke pasta met pompoenvulling en een saus van funghi porcini, eigenlijk de lekkerste pasta ooit, jammie jammie!  Het geheim van de keuken: de 80 jaar ervaring van nonna, de moeder van de eigenaar (overigens gaan de wijnbouw activiteiten van deze familie terug tot 1692!).

Het zal duidelijk zijn: er gaat geen gast meer weg bij de Padroni zonder eerst gegeten te hebben bij Bagarellum!